O MNIE
Zostają zdania, które wytrzymują kilka dni.
Zapisuję zdanie i zostawiam je w spokoju. Po kilku dniach czytam je jeszcze raz. Jeśli nadal się trzyma, szukam dla niego rytmu i głosu. Większość wersji odpada. Wydaję tę, której nie muszę już sobie tłumaczyć.
KeyronVibes to mój projekt muzyczny.
Niektóre rzeczy w zwykłej rozmowie brzmiałyby zbyt dosłownie. W utworze mogę je powiedzieć bez spłaszczania. Każde wydanie traktuję jak całość; wystarczy przesunąć jeden utwór, żeby następny znaczył coś innego.
„Karmin i Satyna” mówi o bliskości, w której jest także napięcie. „Z Popiołów” dotyczy życia po trudnym czasie, kiedy nic nie wraca od razu do porządku.
Smyczki budują rytm.
W tanecznych numerach partie skrzypiec i wiolonczeli pełnią funkcję perkusyjną: tworzą krótkie akcenty i odpowiadają stopie, clave, 808 albo wokalowi. W spokojniejszych utworach prowadzą melodię.
Głos trzymam blisko, żeby tekst nie znikał za aranżacją. Gatunek może się zmienić. Sposób traktowania słów zostaje ten sam.
Technologia nie wybiera za mnie.
Najpierw jest tekst. Potem szukam jego brzmienia — napięcia, rytmu, harmonii i koloru. Korzystam przy tym z narzędzi AI, żeby sprawdzać różne aranżacje i interpretacje.
Słucham. Porównuję. Odrzucam. Zostaje wersja, która mówi dokładnie to, co miała powiedzieć. Na obecnych wydaniach nie śpiewam. Nie są też zapisem sesji zespołu.